AUTO IMMUUN EN STERVEN.

 

 

Auto-immuunziekten, zoals psoriasis, reumatoïde artritis, lupus erythematosus, Sjögren, sclerodermie, vasculitiden, kanker, Aids en pancreatitis zijn in verband gebracht met dysbiose. Een afwijking (dys) op het systeem van verband houdend met en onder invloed van levende organismen (biose). Wat wil dat zeggen? Dat ons lichaam dat slechts als doel heeft overleven, dit overleven onmogelijk wordt gemaakt. Overleven gebeurt ondermeer middels ons immuunsysteem. Hoe maken we dit onmogelijk? Door allereerst de overtuiging dat ons lichaam essentieel in gebreke is of tekortschiet. Die overtuiging komt voort uit de overtuiging dat wij essentieel tekort schieten of er zelfs niet verdienen te zijn. Wij geloven niet in de wortels waaruit wij voortkomen, wij vertrouwen niet op de aarde. Wij zijn de overtuiging aangedaan dat we een afwijking geworden zijn op het systeem van levende organismen. Op dat moment treed een natuurwet in werking: opruimen. Kijk maar in de herfst in de natuur wat er gebeurt. Het is tijd om op te ruimen. En opruimen zorgt voor het verschijnen van schimmels en bacteriën die een opruimfunctie hebben. Door het ontbinden ontstaan gifstoffen (toxinen).

Waartoe wenden wij ons met deze overtuiging? Wij wenden ons naar een technocratisch anti biotisch systeem dat met synthetische “geneesmiddelen” onze overtuiging bevestigd. Dat is weliswaar een erkenning van ons ego maar een ontkenning van onze diepste bron. Die bevestiging van ons ego geeft een kortdurende impuls van vertrouwen waardoor het in de korte termijn beter kan gaan: placebo effect.

Op de lange termijn zorgt dit voor een versterking van de oorzaak van auto immuniteit. Hoe? Deze synthetische geneesmiddelen binden bacteriële endo toxinen hetgeen de toestand even verbeterd.  De zieke rode bloedcellen (transporteurs van leven) komen in aanraking met deze giftige chemicaliën en creëren nanobacteriën of mycoplasma.  Vandaaruit ontwikkelen zich nog meer bacteriën en vervolgens schimmels. Allemaal heel logisch. De “geneesmiddelen” werken als versterkers, aanjagers voor het opruim- of sterfproces. 

Astma is ook een vorm van opgeven, dysbiose. Een zwakke vorm weliswaar, maar wel een waar je lang mee rondloopt. Diep in je heb je het leven opgegeven.  Anti biotica, hoe kan het ook anders, versterkt dat langzame verstervingsproces nog eens. In Nieuw Zeeland werd door het ingestelde verbod op het pufje Fenoterol het sterfte risico met een factor 13 vermindert. Hieruit blijkt dat als je het “geneesmiddel” weghaalt en je bereid bent om te kijken hoe jij omgaat met je eigen lichaam en met de natuur, het lichaam prima in staat is om te herstellen. Gebleken is dat pufjes over het algemeen 50x meer kans geven op een fatale astma aanval.

Het onnatuurlijk in het leven staan geldt ook voor voeding die wordt verkregen uit onnatuurlijk gehouden koeien, pasteuriseren van melk, met antibiotica ingespoten dieren. Vandaar bijv. koemelk allergie. Je zou kunnen zeggen dat dusdoende veel ziekten iatrogene (door de medici veroorzaakte) ziekten zijn. Maar dat gaat te ver. De bron ligt altijd bij de patient. Deze heeft al een overtuiging dat het leven weinig waarde heeft en komt dan in contact met een arts met dezelfde overtuiging, namelijk zich bedienend van geneesmiddelen die dysbiose (opruimen) versterkt.

Waarom zijn er nog zo weinig acute ziekteprocessen? Omdat alles door geneesmiddelen wordt gebombardeerd. Daardoor zijn veel mensen chronisch en soms zelfs levensbedreigend ziek. Als we ons hadden beperkt tot het verbeteren van hygiënische omstandigheden en het verstrekken van goede voeding dan zou de wereldbevolking een stuk gezonder zijn. Nee, in plaats daarvan lieten we ons vervreemden van de natuur, van het vertrouwen in ons eigen lichaam en gaven we ons over aan snackculturen en synthetische stoffen (zgn. geneesmiddelen), die vaak direct in ons lichaam worden ingespoten. Daarmee kapotmakend wat zo wonderlijk en doeltreffend was.

Onnatuurlijke plekken, ofwel plekken die tegen de natuur zijn, worden door de natuur opgeruimd. Dat is een natuurwet.  Kijk maar wat de natuur in de herfst doet en hoeveel schimmels je dan ziet. Opruimen gebeurt al miljoenen jaren door schimmels en bacteriën. Die zijn daarmee niet slecht, maar nuttig. Dat moet je niet bestrijden maar in verwondering accepteren. Zulke plekken komen overal voor maar vooral ziekenhuizen tonen tegenwoordig steeds meer bacteriele infectiehaarden en schimmels zoals candida. Je komt nog zelden vrij van deze bacteriën of schimmelbesmettingen uit het ziekenhuis en daarmee is aangetoond hoe tegen-de-natuur (antibiotica) ziekenhuizen tegenwoordig zijn.

Sterven doe je niet aan een ziekte. Sterven doe je, doordat het leven zich terugtrekt. Dat commando geef je bewust of onbewust zelf. Je geeft op. Onder invloed van een gebrek aan vertrouwen en onder invloed van de deskundige buiten jouw eigen autoriteit, ontstaat er necrose of versterving. Het oordeel:  u gaat dood wij kunnen u niet meer helpen is dan letterlijk een doodvonnis geworden.

Mensen gaan dood in een cachexie, een slopend proces van vermagering, bloedarmoede, celnecrose en asthenie (algehele zwakte). Dysbiose wordt dus in belangrijke mate veroorzaakt door ons gebrek aan vertrouwen en verbondenheid aan de natuur, door de inzet van middelen die dit afbraakproces bevordert en daarmee zijn candida en antibiotica geen onschuldige randverschijnselen meer die de reguliere geneeskunde zo graag ten toon spreidt.

 

Pieter