VERBONDEN

Lieve mensen van St. de Verbinding.

 

We leven in een bijzondere tijd. Een uitverkoren tijd. Waarin jij en ik een bijzondere taak hebben.

Ik ervaar in mijzelf en om mij heen veel uitzuiveringsprocessen. Soms heel heftig, soms wat milder.

Ik ervaar dat ik met een sneltreinvaart mensen tegen kom, waar ik ooit in verre tijden een diepgaande relatie mee heb gehad. Soms heftig, soms relaxt. In deze ontmoetingen wordt veel geheeld en uitgezuiverd. Ik kom tot de ontdekking dat ik alles al ooit ergens ben geweest. Plots hoefde ik niet meer jaloers te zijn op wie dan ook. Dat, o dat was ik ook al. Een fantastisch mens en een enorme klootzak. Het zat allemaal in mij. Ik leer dat ik gedragen wordt door het onnoembare in ieder mens. In mijn eigen hart. Dat geeft mij zoveel vertrouwen en vereist steeds minder verwachting, dat ik de Liefde kan ervaren in alles en iedereen om mij heen, zelfs als iemand boos op mij is. Natuurlijk voelt dat niet fijn. En toch geeft het mij ook iets, zoals ik de ander iets geef. Dat is Liefde voor mij. Per saldo ben ik elke dag enorm dankbaar voor wat die dag gepasseerd is. En sterf ik voor mijn gevoel die nacht.

 

We worden gereedgemaakt, afgestemd om instrument te zijn in een kosmisch orkest. En het verheugt mij diep. Er is niets overgelaten aan het toeval. Alles valt ons toe, zoals het moet gebeuren. De Verbinding is in die zin niet een enclave, maar een brandpunt. Daar gebeurt zoveel dat het soms als een flits wordt ervaren. Petra zei kortgeleden zo treffend, dat ze meer had geleerd in twee jaar bij de Verbinding dan in haar hele opleiding. Zo voelt het ook voor mij. Dat  illustreert wel de heftigheid van wat de Verbinding is. Wij hebben die bijna 12 maanden in de Sperwerstraat wel als 12 jaar beleefd.

Voor mij is de Verbinding een rendez-vous plek. Een kosmisch transferium. Voor sommigen tijdelijk; voor anderen wat langer. Vandaag is het er; morgen kan het verdwenen zijn, omdat de functie verlopen is als zand in de tijd. Ik leer loslaten, niet te hechten aan status, bezit, resultaten, noch St. de Verbinding. Dat staat in zo’n grote tegenstelling met wat ik in mijn leven heb gedaan. Toch is het mijn leven. En het voelt vrij. Het gaat niet langer om wat ik wil, maar om wat Het wil.

 

Hier in de Verbinding komen alle culturen en ideeën, emoties, overtuigingen en pijnen samen. En we mogen ervaren dat al die verschillen er in werkelijkheid niet zijn. Dat In Lak’ech Ala K’in van de Maya betekent dat jij en die ander dezelfde zijn. Zodra wij verschil maken en oordelen, lopen we tegen onze eigen bedachte blokkade op. We doen het zo “bijna geruisloos”: oordelen; te wijzen naar de ander zonder de drie vingers te zien, die wijzen naar onszelf. Het is een uitnodiging aan onszelf om te reflecteren. Om niet terug te gaan schelden, maar in te zien dat de pijn, de irritatie in onszelf zit. Dat de ander rond zich heen slaat,vanuit een zelfde pijn en irritatie. Dat ik diepgaand verbonden ben met de mensen, vooral ook binnen het CT.

Ik vind het telkens nog lastig om vast te stellen wat dan te doen. Doe je niets dan toon je geen betrokkenheid, respect. Toon je je zelf niet. Compassie neerzetten en in het licht zetten werkt sowieso goed, weet ik. Reageer je met liefde dan wordt dat snel als zweverig of irreëel ervaren. Toch mag je je eigen ruimte innemen. Zonder te willen overtuigen. Reageer je met geweld dan ontstaat strijd. Vaak is dat hetgeen wat mensen het liefst willen, het liefst lezen, omdat wij allemaal daarmee zijn groot gebracht.

“Je laat niet over je heen lopen hé. Als hij/zij dit nog een keer doet sla je er op, krab je haar ogen er maar uit”. Straatvechten is mij vaak voorgehouden. Het is me nooit eigen geworden.

In de Gita wordt opgeroepen alleen te handelen als dat voor het algemeen belang goed is. Er wordt niet uitgegaan van je eigen ego, je eigen gekwetstheid. Vaak betekent dat zelfs strijd. Vooral in jezelf.

 

De Verbinding is een steeds mooiere afspiegeling van de wereld. En natuurlijk vindt in deze “snelkookpan” het bovengeschetste proces nog heftiger plaats. Soms zelfs zo heftig dat mensen een time out vragen. Dat mag. De Verbinding staat voor ruimte en vrijheid bieden. Ik besef goed dat verbinden geen actie is. Ik en jij bent verbonden en dat verandert niet als je niet naar de bijeenkomsten komt. Dat verandert niet als je je deelnemerschap opzegt. Jij en ik zullen altijd verbonden blijven.

Hoe illustratief en mooi is het, als iemand die weg was plots weer terug is met een eigen gemaakt lied op het afscheid van de Sperwerstraat. Gewoon het hart laten spreken, heerlijk.

Voor mij is de Verbinding een vaststelling van de ervaring dat ieder schepsel op aarde bij de Verbinding is. Dat is waarom mensen de Verbinding ervaren als thuiskomen.

Je voelt je opgenomen in de schepping. Je bent verbonden.

Soms hechten we eraan als mensen naar de avonden komen. Natuurlijk is dat leuk. En toch …

Och natuurlijk kun je niet elke keer. Het zijn drukke tijden. En toch…Ik heb ervaren dat een lichtcirkel met niemand aanwezig ook heel bijzonder is.

 

Soms denken mensen: “Ja maar de onderwerpen spreken mij niet aan”. Dat kan. (het is een uitnodiging om mee te gaan werken aan andere onderwerpen; tenslotte mogen we allemaal een bijdrage leveren). Ik besef echter goed dat dat het denken is, dat beargumenteert.

“De mensen op die avonden ken ik niet, dus ga ik maar niet”. Dat is een argument vanuit je buikgevoel. Ik doe er niet toe. Ik voel me niet verbonden. In je hart zul je er altijd zijn, of je nu wel of niet gaat. Juist die energetische component van ons zijn, is voor mij een eye opener geweest.

Verstillingavonden kennen geen onderwerp, enkel thema avonden. Verstillingavonden hebben vaak een energie die zo hoog is dat mensen ter plekke geheeld kunnen worden, als zij dat toestaan.

Waarom zou je niet naar avonden komen? Het onderwerp spreekt me niet aan, is een argument van ik wil halen. Als je enkel wilt halen kom je jezelf een keer tegen. Ik heb in mijn leven lange tijd alleen maar gegeven. Dat heeft me letterlijk aan een psychische afgrond gebracht. Tegenwoordig kan ik ook ontvangen. Dat is echt geweldig. Je mag ook jezelf laten zien in de kwaliteiten die je bent en waar anderen blij van worden. Dan kom je brengen. Vind jezelf de moeite waard. Durf over je eigen bedachte beperkingen te stappen.

Stap in een werkgroep en ervaar hoe verheugend het leven is. Hoe het stroomt.

 

Het is onvermijdelijk dat in een polijsttrommel van prachtige stenen elke steen behoorlijke aderlatingen moet doen. Ik leer in de Verbinding zo snel en zoveel van iedere ontmoeting,

dat ik gestopt ben met het op te schrijven; wat ik aanvankelijk wel deed. De vonken vliegen ervan af. En dat mag naar buiten komen. Ik leer ruimte te geven aan het vrouwelijke in onze groepen. Mezelf  terughouden, wat als ex-ondernemer helemaal niet vanzelf ging. Ik leer de ander te zien en te voelen in zijn/haar pijn. En toe te geven aan mezelf dat ik geen haar beter ben. Ik leer ruimte te geven aan emoties en gevoel in plaats van koud en efficiënt de agendapunten af te werken. Ik leer dingen uit mijn handen te laten vallen, planningen te laten voor wat ze zijn, als dat van mij gevraagd wordt en vooral niet mijn best te doen. Ik leer te reflecteren op wat oordeel, irritatie en boosheid met mij doet. Waar er nog pijn of frustratie zit. Of zoals de zeemeeuw kaart onlangs liet zien: hoge hoogten en ook de verborgen diepte van het water in te durven duiken.

Ik schaam er mij niet voor dit met jullie te delen. Ik ben niet anders dan jij die dit leest.  

Laat het af en toe in werkgroepen of in het CT maar knetteren. De mantel der liefde is niet zweren afdekken, maar opengooien aan de lucht.

Als wij instrument willen zijn, als ik instrument wil zijn, zal ik steeds beter afgestemd worden. En zal ons eigen kleine ikje steeds meer zijn plekje mogen krijgen.

Liefde is. Verbinding is, Licht is.

 

In Liefde

Pieter

Deelnemer St. De Verbinding