Verslag Wgr .De Opluchting 2012 Optocht Kaaiendonk

 

VERSLAG

Lieve Verbinders,

hiermee begon het avontuur en onze nieuwe werkgroep de Opluchting met de woorden :

DE VERBINDING …. DAT LUCHT OP! De optocht start op de Heuvelstraat om 13.11 uur. Wie wil er aansluiten??

Ik wel, leuk idee trouwens. Vijf/zes leden maar? Maar wel de “besten” die met de voorpret van plakken, verven, kleuren, schrijven aanwezig waren.

Iedereen ging verkleed met geplastificeerde sandwichborden om, die we samen hadden gemaakt. We gaven iedere toeschouwer de kans om af te komen van frustraties of ergernissen. Dit werd op een memo briefjes geschreven en aan een draadje gehangen en met heliumgas ballon liet iedere feestvierder ter plekke alle ergernissen los, de lucht in …. Dat lucht op! Info om uit te delen aan het feestende publiek ALAAF!!!!!

Enkele uurtjes kleurden, knipten, plakten, verfden we er op los. Blij met de complimenten en de grootste resultaten. Nog even brainstormen? Dat was vergeefse moeite, want de Grote baas had alles al geregeld.  Gewoon het verstand op NUL.

In de vroege zondagmorgen 3 uur vóór de optocht kregen wij ons antwoord dat  De Smulnarren blij waren, heel blij met de inschrijving.

Jullie kunnen meelopen op plek 37. Het deelnemersnummer kun je ophalen tussen 10 en 12 uur in het voormalig Stadscafe aan de Heuvel.
Groet, jack Erlings Voorzitter Smulnarren

CC: adriekersten@live.com; Die Adrie Kersten, mijn lievelingstekenleraar van  de jaren 1970 van de MULO was in de vereniging van de Smulnarren aanwezig was. Bij Adrie mocht je in die tijd ook al zijn wie je was en daar is geen verandering ingekomen zo te zien.

De volgende ochtend zouden we elkaar weer ontmoeten. Ik moest eerst even in de Carnavalsmis meezingen, dus kwam later. Met de versierde sandwichborden gingen we op stap. Trots op onze kunstzinnige resultaten. Waar moesten we eigenlijk heen? Gewoon je neus volgen. Gelijk kregen we lachende gezichten van uitleg hoe dat we moesten lopen richting de kerk.

Veel had ik niet nodig. Een beetje muziek, het verstand op NUL en hossen maar. Het onderwerp sprak mij wel aan ‘laet oe boosheid los’, ik ben er wel goed in om mijn haaientanden ergens in vast te zetten. Gelijk een behoorlijke therapie. Ballonnen aan mijn voeten, schouders, armen, die werden vastgebonden zodat ze niet gelijk de lucht in konden vliegen. Steeds verwonderd als er een wegvloog. De kruiwagen zat er ook vol mee. De mensen keken mij verrast aan als ik ze vroeg om wat ze graag los wilde laten om dat op een stukje papier te schrijven. Dat was geen probleem want het sandwichbord gaf duidelijk het onderwerp aan. De informatie werd gretig aangenomen, niemand deed er moeilijk over. Ik denk zo dat het onderwerp van heftige emoties misschien iedereen wel bezig houdt????. Kinderen renden achter me aan om maar een ballon in ontvangst te mogen nemen. Kindjes op schouders en in zitjes staken de handjes verlangend uit. Hun gezichtjes straalden. Een leven zonder problemen. Het leven hoeft toch niet moeilijk te zijn? Effen schrijven, een touwtje met een luchtballon en laat de ballon in de wolken met al je frustraties maar verdwijnen. Je mag deze ook nog even met verbazing en met een glimlach nazwaaien. Wat ook steeds gebeurde met een lach van iedereen. Het loslaten is een snelle fractie van een seconde met een giechelen.

Voel jij je al opgelucht. Opgelucht naar de optocht kijken dat kan nu.

Want wij zijn van de Opluchting en je kunt bij ons alle frustratie, pijn, verdriet, ongemak inleveren. Heb je een kater, kou, een lege portemonnaie. Kan ik mijn man (naast haar) ook inleveren, vroeg een snuggerik? Een ander: ik moet heel erg plassen, kan ik dat ook kwijt?  Lever het in en we laten het voor je los. De lucht in.

Wat een opluchting hè!!

Ook ons groepje fonkelde steeds als we elkaar aankeken. We hadden eigenlijk gewoon geen tijd. Ook André ons ondersteunend lid, want zijn carnavalswagen was door zijn as gezakt hielp ons met zijn eenvoudige, grote, open hart en met een helder aanblik. Ik weet niet eens door welke straten we liepen. Het enige wat ik zag waren blijde blikken, een vriendelijke menige die gretig de informatie aannam. Michel die het zware werk steeds verrichtte en zonder commentaar met die bom van een kruiwagen sjokte. Dat doe ik wel hoor. We zijn maar 5 straten door gelopen, maar mijn dansende benen waren behoorlijk te voelen. Ja ik had ze. Jammer dat we de volgende dag niet weer op een andere stad de ballonnen verdeelden. Trouwens ze waren op.  Een stunt met blijde gezichten, stralende kindertoetjes en een hossende menigte. Voor herhaling vatbaar, want het gaf een voldaan gevoel. Mijn pluim aan alle werkgroepcollegaatjes voor de rappe gedachten en resultaten.

Met ‘n liefde volle Alaaf,

Gerrie

PS: tot onze stomme verbazing hoorden wij 10 dagen later dat wij op die dag ook nog een prijs in de wacht hadden gesleept Met oorkonde. WOW