Bezoek aan Cortils

Een lang weekend in het Belgische Wallonië, Mortier Chateau Cortils in de provincie Luik/Liège net over de grens van Limburg. Ongeveer 2 uurtjes rijden vanaf ieders huis. De weg er heen kan gevaarlijk zijn naar gelang de belevenissen van de persoon. 13 Personen (een heilig getal, 12 apostelen + Jezus Christus) en twee honden werden in 4 auto’s gepropt om de kosten, enz. te besparen. De start had enkele hindernissen door een lege band, verdwenen autosleutels en een kapotte tas. Het geheel werd snel opgelost om het vertrek te hervatten met een tussenstop in het Limburgse Elsloo. Een kopje thee op het historische kasteel uit de 17de eeuw. Ik keerde terug in de sfeer van de schrijver Proust, Le temps perdu.

 

Aangekomen op het landgoed Cortils werden we hartelijk begroet door de eigenaren Boudewijn en Chantal. Een innig, warm echtpaar en de moeite waard om ze te leren kennen. Als Architect van beroep had hij de energie en moed om het landgoed en het kasteel te herstellen. Daarna werden de kamers gekozen, ingedeeld van hemelbed, kleine matrassen tot slapens toe onder de sterrenhemel of achter de keukentafel.

Door de snelle aanval van de groep kreeg de roemruchtige appeltaart van Pieter een kort leven. Tot nu toe staat deze taart aan de top. Als er personen zijn die de befaamde smaak van Pieterstaart durven te overstijgen nemen wij dat graag waar. Ook de Balkgodin in Feikjes en Gerardskamer werd tot leven geroepen, kookkunsten werden getoond en bij de afwasliefhebbers kwam de roeping bovendrijven. Wandelingtochten van 19 kilometers naar Val Dieu deed niemand voor onder, behalve wij dan door een enkelprobleem. Wij reden daarna naar het dichtstbijzijnde stadje en bekeken op de boulevard van Visé met verbazing de dure auto’s die door het winkelstraatje reden. Van Pieter begrepen we dat het rijkdom kwam door de vroegere koolmijnen van Blegny en omgeving. Een bosrijk gebied met luxe huizen, speltbochten waar je heerlijk kunt verdwalen om het kasteel Cortils terug te vinden. Ik moet zeggen dat ik de Belgen in de omgeving vriendelijk vond en ook op de terrasjes in Visé werd heerlijk gelachen door de Belgische bevolking. Zelfs in het culturele centrum van het stadje werd ik vriendelijk bezaaid met folders, wandeltochten en gratis reismappen. Ik sprak over de vele winkeltjes van ganzenlever. Zo kreeg ik te horen dat de Gans het symbool van de stad was en dat er zelfs een ganzeneiland naast de rivier la Meuse aanwezig was en waar ook de mensen van de hoge bruggen afsprongen om in de rivier de Maas te zwemmen en verderop bij het toeristisch haventje pikten we weer een terrasje. Ook wij bezochten daarna de l’abdy Notre-Dame du Val Dieu, maar renden snel het basiliek uit vanwege de onvriendelijke energie die er aanwezig was.

’s Avonds in de tuin veranderde Sientje plots, met haar vriend Roef, in een leeuwin om het domein van het chateau te bewaken toen een hondje het terrein probeerde over te steken. De dalmatiër Sientje met een prinsesjes gedrag en de labrador Ruf/Roef haar kameraad met lichtelijk ADHA nijgingen, trouwe, zachte ogen en met meerdere hobby’s zoals modderbad, grasrollen, plonzen, achter een stok aanrennen, partijtje tennissen bewaakten de omgeving. We zaten veilig dankzij de twee trouwe viervoeters. Waar ze ons niet tegen konden beschermen was tegen de mug. We werden tijdens deze 3 dagen gestoken met hobbels en bobbels door de Belgische Cortilse mug.

 

In de laatste vroege ochtend wilden we met 4 nog een stijl paadje bewandelen van een half uurtje dat uitliep op 2 uur. Walter wist te vertellen dat het tijdens de wandeltocht toch belangrijk was om de fecaliën van bv koeien, paarden, stieren en andere dieren te leren kennen, zodat we niet voor de verrassing van een enorme stier zouden komen te staan zoals hem dat ooit was overkomen. Met al zijn reddingscreativiteiten en capriolen van dien. Tijdens de terugweg kregen we de keuze lopend door een onbekend stromend beekje, over de glooiende weide of de lange bekende weg terug. De verdwalende paadjes waren nu misschien niet het goede moment om dit nogmaals te beleven. Ik gooide het op save om een bekende route aan te houden. Alleen had ik de weg nooit teruggevonden. Een verloren ladder tegen een kersenboom nodigde ons uit om tot plukactie over te gaan. Zoete, donker blauwe kersen vulden de monden en onze gretige handen. Het thuisfront kreeg ondertussen de verplichte taak om ook onze koffers in te pakken, want om 10 uur moesten wij allen de slaapkamers verlaten voor de schoonmaak en de nieuwe energie. Hierbij mijn dank voor de goede zorg, jullie lieve aandacht en het naar beneden sjouwen van de koffers.

 

De gezamenlijke auto’s maakten een laatste toeristische terugtocht over de smalle Belgische wegen.

Commune Gulpen werd het ultieme ritje. Koffie op het terras bij Brasserie kasteel Wittem met één enorm stuk exclusief Granache taart, gevuld met vanille crème en merengue en met meerdere lepeltjes om ieder een stuk van de taart van Francine te laten proeven. De serveerster veegde of blies het vogeldonsje van de tafel waarbij een collectieve Sjamanistische kreet volgde om het natuurproduct te redden. Daarna gingen we op zoek naar spirituele plekken in het omliggende gebied. De kolossale bomen in het park werden omhelst, geknuffeld en onder een enorme plataan werd een kring gevormd voor een korte meditatie zodat we weer terug konden keren in ons centrum.

 

Het was een intens weekend vanaf de vroege ochtenden tot in de late avonden goed bezet met blijdschap, lachen, verdriet, boosheid, oordelen, zingen, koken, kampvuur, pruimen plukken, bessen eten in het algemeen in een enthousiast groepsverband. Deze 3 dagen leken op goed gevulde weken. Evenzo mindere gevoelens waren een leerstof om deze zo snel mogelijk in een goede baan te leiden tijdens deze enkele dagen. Wel bijzonder dat het klikte onder elkaar en dat een groep onbekende mensen zo hartelijk met elkaar hebben kunnen lachen, huilen en leven.

Bedankt Pieter en Emmeline voor het leiden van de groep, de organisatie, het mediteren, spelen van muziek, voor het leren kennen van de omgeving, voor de uitleg, het bezichtigen van de dorpjes, kastelen enz. Ik kreeg een freule gevoel van al die kastelen en rijkdom.

Gerrie,  6 augustus 2013